دکتر عفونی

آخرین تیر خلاص بر پیکر بی‌جانم مراجعه به متخصص بیماری‌های عفونی بود. به این امید که این بیماری ریشه‌کن شود. اکسیژن خونم نود و هشت بود. سینوس‌ها رو هم چک کردند گفتند عفونت نداری. خلاصه بی‌توجه به شرح حال من داروهایی دادند که در آن هیچ ردی از آنتی بیوتیک نبود. من به گریه افتادم که به شرح حال من توجه نکرد و یک اسپری از آن‌هایی که برای بیماران آسم تجویز می‌شود، به من داد. در برابر گریه‌ها و اعتراضم نسخه را پاره کرد و لیستی از آنتی بیوتیک برایم نوشت تا راحت شوم. من نسبت به بدن خودم آگاهی کامل دارم و می‌شناسمش و او به تخصص خود و استاد دانشگاه بودنش تکیه داشت، می‌گفت بوی وایتکس می‌شنوی سرفه‌ات می‌گیره اینو میدم که حساسیت نداشته باشی. از اینکه این جنگ یک ماهه من با کووید به حساسیت به وایتکس تعبیر کرد، سخت بر آشفتم. عصبانی‌تر از قبل که این چه وضعش است، من از سر درد و آسیب مغزی چقدر برای او گفتم حتی یک داروی مرتبط نداد. خلاصه من بعد از پنج بار دکتر رفتن از تمام پزشکان قطع امید کردم. به نیروی درونی خود باز می‌گردم و خودم از درون باز شروع به ساختن بدنی می‌کنم که چیزی از آن باقی نمانده است.