شنبه هفته پیش که نتایج انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد، عجیب غمگین بودم. بعد از کار، از میدان آرژانتین تا میدان حر پیاده روی کردم. کتاب خریدم و دقایقی در پارک نشستم، اما ذهنم ناآرام بود. ترس داشتم از اینکه آینده ایران تباه شود و فرصت یک زندگی معمولی را نداشته باشیم. این هفته که نتایج اعلام شد. قدری آرامش یافتم به هر حال به عنوان یک شهروند نگران وضعیت اقتصادی جامعه هستم و کاندیدی که تا حدودی باعث رشد بازار سرمایه و کاهش قیمت دلار شود و از آن طرف با وجود ریسک ترامپ سیاستهای بسته ندارد تا حدودی به آرامش نسبی جامعه کمک میکند و در وهله بعد مخالفت با فیلترینگ و عدم سخت گیری در مسئله حجاب تا حدودی آزادیهای اجتماعی را محقق میکند. من از سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت به بعد هرگز در انتخابات شرکت نکردم. اما از رای آوردن روحانی و پزشکیان خوشحال و از رای آوردن رئیسی ناراحت شدم. من به طور جدی به مهاجرت فکر نمیکنم و دوست دارم به خاطر علایق شخصی در تهران زندگی کنم، بنابراین وضعیت ثبات نسبی تا حدودی باعث آرامش خاطرم میشود.
خداروشکر به آرامش رسیدی
امیدوارم پایدار باشه.
سلام منم از 88 بعد دیگه رای ندادم.از اینکه رای بدم و بعد شعار بدم رای من کو خاطره خوبی ندارم.موفق باشی
سلام، دقیقا من هم به همین دلیل رای ندادم. زخم اون روزها خاطره خوبی واسمون نذاشته.
سلام عزیزم چطورازمیدون آرژانتین تامیدون حر رفتی،یاخدا.ماشاالله
منم دوردوم رای ندادم بااینکه قصدشو داشتم.دقیقا ازسال88فکرکردم که انتخابات فرمایشیه.
امابااین حال امروزخوشحالم به نسبت
سلام، من عادت به پیاده روی های طولانی دارم. سال هشتاد و هشت واقعا اعتماد ما را به اندازه یک عمر مخدوش کرد. خوشحالم که حسمون نسبت به اتفاقات به هم شبیه هست.
به هر حال نتیجه مهمه برا اکثریت
همینطوره، امیدوارم اتفاقات خوبی بیفته و اکثریت رضایت داشته باشند.